غزل ۴۴ - ای باد صبح بین که کجا می‌فرستمت

ای باد صبح بین که کجا می‌فرستمت
نزدیک آفتاب وفا می‌فرستمت ۱

این سر به مهر نامه بدان مهربان رسان
کس را خبر مکن که کجا می‌فرستمت ۲

تو پرتو صفائی از آن، بارگاه انس
هم سوی بارگاه صفا می‌فرستمت ۳

باد صبا دروغ زن است و تو راست گوی
آنجا برغم باد صبا می‌فرستمت ۴

زرین قبا زره زن از ابر سحرگهی
کانجا چو پیک بسته قبا می‌فرستمت ۵

دست هوا به رشتهٔ جانم گره زده است
نزد گره گشای هوا می‌فرستمت ۶

جان یک نفس درنگ ندارد گذشتنی است
ورنه بدین شتاب چرا می‌فرستمت؟ ۷

این دردها که بر دل خاقانی آمده است
یک یک نگر که بهر دوا می‌فرستمت ۸