غزل ۳۱ - چه آفتی تو که کمتر غم تو هجران است

چه آفتی تو که کمتر غم تو هجران است
چه گوهری تو که کمتر بهای تو جان است ۱

جهان حسن تو داری به زیر خاتم زلف
تو راست معجزه و نام تو سلیمان است ۲

از آن زمان که تو را نام شد به خیره کشی
زمانه از همه خونریزها پشیمان است ۳

بر آن دیار که باد فراق تو بگذشت
به هر کجا که کنی قصد قصر ویران است ۴

شکست روزم در شب چه روز امید است
گذشت آب من از سرچه جای دامان است ۵

ز وصل گوئی کم گوی، آن مرا گویند
مرا ز درد چه پروای وصل هجران است ۶