غزل ۱۸ - رویم ز گریه بین چو گلین کاه زیر آب

رویم ز گریه بین چو گلین کاه زیر آب
از شرم روی توست رخ ماه زیر آب ۱

ماهی تنی و می‌کنی از اشک من گریز
نه ماهیان کنند وطن گاه زیر آب ۲

نی نی توراست عذر که مشک و میی بهم
نی مشک و می شود آنگاه زیر آب ۳

تخم وفاست دانهٔ دل چون به دست توست
خواهی به زیر خاک بنه خواه زیر آب ۴

در اشک گرم غرقم و آنگاه سوخته
کس دید غرق سوخته به نگاه زیر آب ۵

دریا کشم ز چاه غمت گر برآرم آه
سوزد نهنگ را طپش آه زیر اب ۶

همسایگان ز تف دلم برکنند شمع
چون شد چراغ روز شبانگاه زیر آب ۷

گریم چنان که از دم دریای چشم من
هر گوش ماهیی شود آگاه زیر اب ۸

آبم برفت و گر شنود سنگ آه من
از سنگ بشنوند علی‌الله زیر آب ۹

ای در آبدار جوانی ز پیچ و خم
در آب شد ز شرم تو صد راه زیر آب ۱۰

حال من و تو از من و تو دور نیست زانک
تو آب زیر کاهی و من کاه زیر آب ۱۱

خاقانیا به چاه فرو گوی راز دل
کز دوست رازدارتر آن چاه زیر آب ۱۲