این شعر به بیان ناپایداری دنیا و بی‌وفایی آن می‌پردازد و اشاره می‌کند که دنیا حتی برای کوچکترین عیب‌ها، فرد را سرزنش می‌کند. همچنین، شعر به عشق و دوستی صادقانه اشاره دارد و از دل‌بستگی به معشوق و ثبات در عشق سخن می‌گوید. در بخشی از شعر، از زیبایی‌های ظاهری مانند سیم و زر یاد شده و در پایان، شاعر از اندوه و غم خود می‌گوید.
مفاهیم عمیق فلسفی درباره ناپایداری دنیا و عشق، همراه با استفاده از استعاره‌ها و کنایه‌های ادبی، درک این شعر را برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار می‌سازد. همچنین، برخی از مضامین مانند غم و اندوه ممکن است برای سنین پایین‌تر سنگین باشد.
شماره ۷ - عجب خشه که طالع کسی‌ره یاره
هزار وله کار کنّه، دنی ورْ خاره ۱
بی‌عیب به دنی خونن یکی خداره
مره ذرّه عیب، این‌که، دنی‌ره یاره ۲
نازنین دوست دل، لنگرمه اختیاره
زمین بیته لنگر، به یک‌جا قراره ۳
دوستِ دلِ سَرْ، مه دکون عطّاره
بعضی چیزها که وینه، اونجه در کاره ۴
دوستِ مجشگاه، هر صواح رو کناره
معجر بکته، سیم و زر پاک دیاره ۵
مه چش هر شو دریوئه، یک‌جا قراره
نی نی به گردابْ، شیرین بئیته جاره ۶
ونه هکردن فکر نهم سماره
عجب بیستون بساته این سماره ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
