خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از یار و معشوق خود با عناوینی مانند "شاه حوش"، "ملک ایران" و "پیشوای همه" یاد می‌کند. او از دل‌های مهرگون، چشمان شیرین و مستی و زیبایی یار سخن می‌گوید و خود را مهمان دل رحم و کمر باریک او می‌داند. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که یارش "اولاد رسول" و "شاه مردان" است و برای او همه چیز است.

متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه عمیق است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به‌کاررفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و فرهنگی دارند.

مشاهده کامل

شماره ۱۵ - اَمیر گنهْ: یٰارِ مِهرِبون بِیٰامُو

اَمیر گنهْ: یٰارِ مِهرِبون بِیٰامُو
اُونْ غُنچهْ لُویِ تَنْگه دِهُونْ بیٰامُو ۱

دلْ مِهرِبُونْ، چشْ شیرِ ژیُونْ بیامو
یارونْ! گمّهْ: مه داغْ به ریمُونْ بیامو ۲

شٰاهِ حَوشْ، مَلِکِ ایرُونْ بیامو
بِه سُونِ آهو، مَست وُ مَستُونْ بیامو ۳

دلْ رَحمُ و کَمرْباریکْ مهمون بیامو
امیر گنه: مهْ دلْ به اَرْمُونْ بیامو ۴

پَنْداشتمهْ که صاحبْ زَمونْ بیامو
اولادِ رَسُولْ، دین وُ ایمونْ بیامو ۵

پیشوایِ همه، شاهِ مَردونْ بیامو
هَمونْ که مرهْ وسّه، هَمونْ بیامو ۶
قالب: غزل/قصیده/قطعه تعداد ابیات: ۶ ۲۱۷
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۴ - نَترسُ و نَلَرْز مهْر نورز، مه چشمِ سو!
گوهر بعدی:شماره ۱۶ - دایم به ته حوری روشی نگار بو!
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.