خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر از توصیف ظاهر و حالات یک فرد مست و زیبا صحبت می‌کند. او از تشبیه‌های مختلف مانند دندون صدف، دیم سرخه گل و قد چه آسی استفاده می‌کند. در ادامه، شاعر به احساسات خود اشاره می‌کند و از غم و عصیان سخن می‌گوید. در نهایت، امیر به خودشناسی و اهمیت شناخت دوست اشاره می‌کند.
متن دارای مفاهیم عاطفی و شاعرانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و عصیان ممکن است برای گروه‌های سنی پایین مناسب نباشد.
شماره ۲۰۳ - یکی مَستهْ چشْ دیمه امروزْ چونْ آسی
یکی مَستهْ چشْ دیمه امروزْ چونْ آسی
دندونْ صدفْ، دیمْ سرخه گلْ، قَدْ چه آسی ۱
گتمهْ چه نومْ دارْنی، نَکنْ دْمیسی
گتهْ چلهْ‌وار نومْ دارمهْ، کیجای آقاسی ۲
اَشون (دیشو) همه شو، دیدهْ منهْ نجواسی
دَکتمهْ غم‌خونه و بَویمهْ عاصی ۳
امیر گنه: خیرونمهْ به خودشناسی
نَدومّهْ تو چه شه دُوستونْ ره نشنٰاسی ۴
دندونْ صدفْ، دیمْ سرخه گلْ، قَدْ چه آسی ۱
گتمهْ چه نومْ دارْنی، نَکنْ دْمیسی
گتهْ چلهْ‌وار نومْ دارمهْ، کیجای آقاسی ۲
اَشون (دیشو) همه شو، دیدهْ منهْ نجواسی
دَکتمهْ غم‌خونه و بَویمهْ عاصی ۳
امیر گنه: خیرونمهْ به خودشناسی
نَدومّهْ تو چه شه دُوستونْ ره نشنٰاسی ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۲ - گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جایی
گوهر بعدی:شماره ۲۰۴ - کمالِ عَلی تاج‌بخشِ حاتمِ طَیْ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
