خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه و عرفانی، زیبایی و بهشتی بودن معشوق را توصیف می‌کند و از عشق و دل‌بستگی شاعر به او سخن می‌گوید. شاعر با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند فرشته، حوری و بهشت، معشوق را می‌ستاید و از درد فراق می‌نالد.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از واژه‌ها و ترکیبات نیاز به دانش ادبی دارند.
شماره ۱۹۲ - فرشته‌خویی، جانی، حوری سرشتی،
فرشته‌خویی، جانی، حوری سرشتی،
بهشتی مه جان و تو منه کنشتی ۱
منه مهره شه دلْ بنه روزْ چه کشتی؟
اَفْسُوسْ خرْمهْ که اِسٰا مره بهشتی ۲
زلف ره چیه که شه گوشِ بنْ بهشتی
خوبی هکردی، مر (مه) دَستِ جا بهشتی ۳
اسا که مره شه گله باغْ بهشتی،
یقین دومّه که یارِ پاکهْ سرشتی ۴
بهشتی مه جان و تو منه کنشتی ۱
منه مهره شه دلْ بنه روزْ چه کشتی؟
اَفْسُوسْ خرْمهْ که اِسٰا مره بهشتی ۲
زلف ره چیه که شه گوشِ بنْ بهشتی
خوبی هکردی، مر (مه) دَستِ جا بهشتی ۳
اسا که مره شه گله باغْ بهشتی،
یقین دومّه که یارِ پاکهْ سرشتی ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۱ - یا ربْ صد هزارْ عَید وُ اقبال و شاهی،
گوهر بعدی:شماره ۱۹۳ - یارَبْ بَخری ته اُوی زندگونی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
