خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن بیانگر درد و اندوه شاعر از دوری یار و خاطرات گذشته است. او از روزهایی یاد می‌کند که در کنار یار بود و اکنون با دلی پر از غم و هزاران درد، به یاد آن روزها می‌سوزد. همچنین، اشاره‌ای به تغییر شرایط و گذر زمان دارد.
متن حاوی مضامین عاطفی عمیق و غم‌انگیز است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی دارد.
شماره ۱۷۵ - اونوختْ که مرهْ شه خنه دوستْ انداته
اونوختْ که مرهْ شه خنه دوستْ انداته
ته بالْ مه سَرینْ بی، شُو و روز نواته ۱
اسا دیگر جا، مهرْ به دلْ شهْ بپاته
بهِشْتِمهْ شه جان و سرْ ره به پاته ۲
منهْ کچیکه یارکْ، مرهْ نواته
فلکْ صد هزارْ داغْ به دلْ هُو نیاته ۳
سٰازْمّهْ زری کَوشکْ اندرینْ سراته
اُونْ روزْ سیُو بُو که نَوُو اُونجهْ جاته ۴
ته بالْ مه سَرینْ بی، شُو و روز نواته ۱
اسا دیگر جا، مهرْ به دلْ شهْ بپاته
بهِشْتِمهْ شه جان و سرْ ره به پاته ۲
منهْ کچیکه یارکْ، مرهْ نواته
فلکْ صد هزارْ داغْ به دلْ هُو نیاته ۳
سٰازْمّهْ زری کَوشکْ اندرینْ سراته
اُونْ روزْ سیُو بُو که نَوُو اُونجهْ جاته ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۴ - تا ملیجهْ پرْ‌ها کردْ مشکینْ خطهاتهْ
گوهر بعدی:شماره ۱۷۶ - امیر گنه: منْ تیرْ بَخردْ ته چشمُونه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
