خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری عاشقانه و تغزلی است که در آن شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او از زلف معشوق که مانند مار است و چشمانی شاهین‌گونه یاد می‌کند و احساسات خود را با تصاویر طبیعی مانند آهو و شیر بیان می‌دارد. همچنین، شاعر به مهرورزی و دل‌بستگی اشاره می‌کند.
این متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده‌تر، آن را برای مخاطبان با درک ادبی بالاتر مناسب می‌سازد.
شماره ۱۶۷ - ته گرگرِ سینه که چه خارچیه
ته گرگرِ سینه که چه خارچیه
ته شاهینهْ چشْ مه کُشتنْ غَنیّهْ ۱
آهووره، دْ شیروَچه ته کمینه
منْ عاشِقِ اُونْ زلفمهْ که مار کمینهْ ۲
مرهْ گننهْ ته یارْ سیو هندینهْ
اَرْ سیو نیهْ زلفْ، مشکْ ره کارْدنینه ۳
اسٰا مَرْدم مهرورزی دلْ نینه
سَرْ دارْمه دمّهْ راهِ سیو، همینه ۴
ته شاهینهْ چشْ مه کُشتنْ غَنیّهْ ۱
آهووره، دْ شیروَچه ته کمینه
منْ عاشِقِ اُونْ زلفمهْ که مار کمینهْ ۲
مرهْ گننهْ ته یارْ سیو هندینهْ
اَرْ سیو نیهْ زلفْ، مشکْ ره کارْدنینه ۳
اسٰا مَرْدم مهرورزی دلْ نینه
سَرْ دارْمه دمّهْ راهِ سیو، همینه ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶۶ - هزار و یکی نومِ که خداره بییه،
گوهر بعدی:شماره ۱۶۸ - سٰاتْ بکردهْ مه دوست مونندِ قیر چیه؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
