خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن یک شعر عرفانی و معنوی است که به ستایش و دعا برای یار (معشوق یا خدا) می‌پردازد. شاعر از عناصر طبیعی و نجومی مانند افلاک، چرخ دوار، سال و ماه و مشتری برای بیان عمق احساسات خود استفاده می‌کند و آرزو می‌کند که همیشه در کنار یار باشد و تحت حمایت او قرار گیرد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و پیچیده‌ای است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات نجومی و عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۲ - تا گردشِ افلاک و چرخِ دوّار بو،
تا گردشِ افلاک و چرخِ دوّار بو،
الهی تره هشت و چهار، به یار بو! ۱
ته نوکر و چاکر، به هزار هزار بو!
ز تره دو هزار باز به وقت شکار بو! ۲
تا سال و مه و مشتری ته هم‌کار بو،
ته دوست و ته رفعتْ به خُورِ قرار بو! ۳
تا هفتمْ زمین، گو سَمَکْ ره سوار بو،
تا اون‌روز به ظاهر، تنه گیر و دار بو! ۴
الهی تره هشت و چهار، به یار بو! ۱
ته نوکر و چاکر، به هزار هزار بو!
ز تره دو هزار باز به وقت شکار بو! ۲
تا سال و مه و مشتری ته هم‌کار بو،
ته دوست و ته رفعتْ به خُورِ قرار بو! ۳
تا هفتمْ زمین، گو سَمَکْ ره سوار بو،
تا اون‌روز به ظاهر، تنه گیر و دار بو! ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۱ - اندی که خُوره، تهْ دلْ به مهْ کنار بو!
گوهر بعدی:شماره ۱۳۳ - سی وار مره جنگ کردی، منه خون‌کار تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
