خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن از دردها و غم‌های خود می‌گوید و بیان می‌کند که تنها راه تسکین این دردها، گفت‌وگو با دوست است. او احساس تنهایی و بی‌پناهی می‌کند و از نبود همدردی و همراهی شکایت دارد.
متن حاوی مضامین عاطفی و احساسی عمیق مانند غم، تنهایی و درد دل است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و بیشتر مناسب نوجوانان و بزرگسالان است که توانایی درک و همذات‌پنداری با این مفاهیم را دارند.
شماره ۱۱۳ - استادْ بنهْ روزْ که من تَنْ ره گلْ گیتنْ
استادْ بنهْ روزْ که من تَنْ ره گلْ گیتنْ
کَمْ آمُو اُویِ غَمْ ره سَرْچشمه ریتنْ ۱
اندی تومْ که اُویِ مرغْ ره تَلهْ گیتنْ
خارجْ نییه بی‌سوز و گدازْ دپیتنْ ۲
نه باسْ اندی بُو که وَرنهْ مه مسکین تَنْ
به ته درد و غمْ جا نمونسّهْ مه تَنْ ۳
لازمْ بَییهْ با دوستْ غمْ و درد ره گوتنْ
غَرْبالهْ منه زیله نَشئهْ دُوتنْ ۴
کَمْ آمُو اُویِ غَمْ ره سَرْچشمه ریتنْ ۱
اندی تومْ که اُویِ مرغْ ره تَلهْ گیتنْ
خارجْ نییه بی‌سوز و گدازْ دپیتنْ ۲
نه باسْ اندی بُو که وَرنهْ مه مسکین تَنْ
به ته درد و غمْ جا نمونسّهْ مه تَنْ ۳
لازمْ بَییهْ با دوستْ غمْ و درد ره گوتنْ
غَرْبالهْ منه زیله نَشئهْ دُوتنْ ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۲ - خوبونْ به گلُو، گردْ مشکْ ره بَریتنْ
گوهر بعدی:شماره ۱۱۴ - ته چیرهْ بدی، خورْ به جهانْ و ریتنْ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
