خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عاشقانه از امیر گنه بیانگر عشق عمیق و ایثارگرانه شاعر به معشوق است. او خود را مانند مجنون دیوانه‌وار عاشق زلف معشوق توصیف می‌کند و حاضر است جان خود را فدای آن کند. شاعر زیبایی زلف معشوق را چنان توصیف می‌کند که گویی تمام عالم به پای آن می‌ارزد.

محتوا شامل مضامین عاشقانه عمیق و استفاده از استعاره‌های ادبی پیچیده است که درک آن برای نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار بوده و مناسب مخاطبان با درک ادبی بالاتر است.

مشاهده کامل

شماره ۶۷ - امیر گِنِهْ: که، دارمه هوایِ ته زِلْفْ

امیر گِنِهْ: که، دارمه هوایِ ته زِلْفْ
مِنْ مَجنونْ صفتْ مِجِمْ برایِ ته زِلْفْ ۱

اونُ سرخه گِلِ غنچهْ سزایِ ته زِلْفْ
بَکُوشْتِهْ مِرِهْ جُور و جفای ته زِلْفْ ۲

تا بَکِتْ به مه دِلْ حلقه‌های ته زِلْفْ
جانْ دارمه یکی کمّه فدایِ ته زَلْفْ ۳

دلْ گیرمه خُتَنْ تا به خِتٰایِ تِهْ زِلْفْ
عالِمْ سَرْ به سَرْ نِصْفِهْ بهایِ ته زِلْفْ ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه تعداد ابیات: ۴ ۱۴۵
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۶ - امیر گِنِهْ: مه مونگ وُ خورْ گوهِر صافْ
گوهر بعدی:شماره ۶۸ - امیر گِنِهْ: مِشکینْ کَمِنْ‌های ته زِلْفْ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.