خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن به توصیف زیبایی و جذابیت زلف (موی) یک فرد می‌پردازد و از زبان شاعر یا گوینده بیان می‌شود که چگونه این زلف بر او تأثیر گذاشته است. همچنین، اشاره‌ای به قسم خوردن به ذات الهی در ارتباط با این زلف وجود دارد.
این متن دارای مضامین عاشقانه و زیبایی‌شناختی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به قسم خوردن به ذات الهی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و درک مذهبی داشته باشد.
شماره ۲۰ - دْ دَسْت که یکی زلفْ بَرْسه کساته
دْ دَسْت که یکی زلفْ بَرْسه کساته
بَدْ مزوئه اُونْ زلفْ اگر وی نواته ۱
ته واسرهْ که هَرْ کارِ منْدْپاته
ندیمه تنه دیمْ ره کهْ زلفْ بَقْماته ۲
کیجا دَستْ به زلفْ گنهْ: قَسمْ به ذاته
خشْ مزُوئهْ مه زلفْ وُ اُویِ حیٰاته ۳
بَدْ مزوئه اُونْ زلفْ اگر وی نواته ۱
ته واسرهْ که هَرْ کارِ منْدْپاته
ندیمه تنه دیمْ ره کهْ زلفْ بَقْماته ۲
کیجا دَستْ به زلفْ گنهْ: قَسمْ به ذاته
خشْ مزُوئهْ مه زلفْ وُ اُویِ حیٰاته ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹ - اُوندمْ که تنه دَمْ ره دَم حورانداته
گوهر بعدی:شماره ۲۱ - امیر گنه: عاشقمهْ کَجینه داره
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
