خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن شاعر به روز ازل اشاره می‌کند که دنیا بنا شده بود و خورشید و ماه در آسمان می‌درخشیدند. او از وجود پری و آدمی سخن می‌گوید و بیان می‌کند که صد سال پیشتر، عشق او و معشوقش یکی بوده است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و تاریخی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، درک برخی از اشارات اسطوره‌ای و ادبی آن نیاز به دانش پایه‌ای از ادبیات کلاسیک دارد.
شماره ۲۸۸ - اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی،
اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی،
شمس و قمرْ عالمْ ره بتّاونی بی، ۱
پری، آدمی، کس به دَنی دَنی بی،
صد سال پیشتر ته عشقْ مه جا یکی بی ۲
شمس و قمرْ عالمْ ره بتّاونی بی، ۱
پری، آدمی، کس به دَنی دَنی بی،
صد سال پیشتر ته عشقْ مه جا یکی بی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸۷ - یُوسف صفتْ چاهِ بنْ مأوا بساتی
گوهر بعدی:شماره ۲۸۹ - امیر گنه: دستِ فَلک وایی وایی!
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
