خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به بیان درد و رنج عاشقانه و عبادت می‌پردازد. شاعر از ناتوانی در تحمل فراق و جراحت‌های عشق سخن می‌گوید و از مهر و عبادت به عنوان پناهگاه یاد می‌کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان پیچیده و کهن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۸۴ - حاشا که تنه ندیینْ طاقتْ بُویی
حاشا که تنه ندیینْ طاقتْ بُویی
وَرْزمهْ تنه مهرْ که عبادتْ بویی ۱
ته دستِ که سینهْ جراحتْ بُویی
خسّمه تنه کَشْ که فراغتْ بویی ۲
وَرْزمهْ تنه مهرْ که عبادتْ بویی ۱
ته دستِ که سینهْ جراحتْ بُویی
خسّمه تنه کَشْ که فراغتْ بویی ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸۳ - امیر گنه: حَیرونمهْ، نیه حیاتی
گوهر بعدی:شماره ۲۸۵ - خارهْ چشمِ یارْ، خو بکردهْ آیی وی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
