خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
امیر گنه در این متن به توصیف معشوق خود پرداخته و از زیبایی‌های ظاهری او مانند چشمان مخمور، زلف بور و میون مور سخن می‌گوید. او از عشق و علاقه خود به معشوق با استفاده از تشبیه‌های زیبا مانند دُرّ، شکر و بلور یاد می‌کند.
این متن دارای مضامین عاشقانه و استفاده از اصطلاحات و تشبیه‌های ادبی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیق‌تر این متن نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.
شماره ۲۳۶ - امیر گنه: دوستْ دارمه یکی چه حوره
امیر گنه: دوستْ دارمه یکی چه حوره
دَنّونْ دُرّ و لُو شکر و تنْ بلوره ۱
وارنگْ کال وُ دیمْ آل وُ دْ چشْ مَخموره
زلفْ بُورهْ، میونْ موره، دْلو طهوره ۲
دَنّونْ دُرّ و لُو شکر و تنْ بلوره ۱
وارنگْ کال وُ دیمْ آل وُ دْ چشْ مَخموره
زلفْ بُورهْ، میونْ موره، دْلو طهوره ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۵ - مَرْدمْ گَشتِ لارْ شُوئنْ (شونن) منْ لارْ بمُوره
گوهر بعدی:شماره ۲۳۷ - منهْ دلْ‌ره تو دارْنی که یادتْ نییهْ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
