خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر در این شعر از احساس پشیمانی و ندامت خود سخن میگوید و از بیقراری و بیتابی خود در عشق یاد میکند. او از بیخوابی و بیداریهای شبانه و بیمزگی زندگی بدون معشوق مینالد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب سنین بالاتر میباشد.
شماره ۱۷۲ - نَدوُمَه چِشی (چه شی) بووَم که لٰالْ بئیمِهْ
نَدوُمَه چِشی (چه شی) بووَم که لٰالْ بئیمِهْ
انگِشْتِ کِلُو بیمٰا، زِغالْ بئیمِهْ ۱
اِسٰا که شِهْ خویِ جٰا بیدارْبئیمِهْ
بی مزِّه مزیِّرْ، بیمٰا، بیغارْ دئیمِهْ ۲
انگِشْتِ کِلُو بیمٰا، زِغالْ بئیمِهْ ۱
اِسٰا که شِهْ خویِ جٰا بیدارْبئیمِهْ
بی مزِّه مزیِّرْ، بیمٰا، بیغارْ دئیمِهْ ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۱ - کیجا شه سِرِهْ، ونگْ کِنِّهْ (کِرْدِهْ) شه سیکٰارِهْ
گوهر بعدی:شماره ۱۷۳ - اَمِلْ تش هیره (ایره)، نور و کجور بسوزه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.