خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
این متن شعری عاشقانه و طبیعت‌گرا است که در آن از زیبایی‌های کوه، گل‌ها و بلبل‌ها سخن می‌رود و عشق را به عنوان یار و همراه توصیف می‌کند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و طبیعت‌گراست که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و مناسب است. هیچ محتوای نامناسب یا پیچیده‌ای برای گروه‌های سنی پایین‌تر وجود ندارد.
شماره ۱۲۶ - خوشواش (خشه واش) کوه، هر گوشه لارِهْ یارونْ!
خوشواش (خشه واش) کوه، هر گوشه لارِهْ یارونْ!
هر گوشه‌یِ لارْ، بلبلِ زاره یارونْ! ۱
گِل بِشْکِفْتْ، نَشْکِفْتْ غنچه بسیاره یارونْ!
یارْ اونْ خِشِه که شِهْ یارْرِهْ دارهْ یارونْ! ۲
هر گوشه‌یِ لارْ، بلبلِ زاره یارونْ! ۱
گِل بِشْکِفْتْ، نَشْکِفْتْ غنچه بسیاره یارونْ!
یارْ اونْ خِشِه که شِهْ یارْرِهْ دارهْ یارونْ! ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - اون روز که بلقیس آخرت در شیینْ
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - سکندر کو؟ دارا کوئه؟ کوئه بیجن؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
