خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری است که به ستایش بخشندگی و فیض الهی می‌پردازد. شاعر با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند لعل، گهر، و نخل، به توصیف ویژگی‌های فیاض (بخشنده) و تأثیر آن بر جهان و انسان‌ها می‌پردازد. همچنین، به نقد کسانی که به عیب‌جویی از هنرمندان مشغول‌اند، اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که فیض و نور الهی همیشه پیروز است.

این متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و ادبی نیاز دارد. همچنین، برخی از واژه‌ها و مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

مشاهده کامل

ای لعل می آلودت از جوش شکر فیاض
چون بهر کف جودت هر سوز گهر فیاض

گرباد برانگیزد خاکی ز سر کویت
در دیده بود ما را چون کحل بصر فیاض

بس آب گهر کرده در جوی سخن جاری
گردیده لب خشکم چون دیده تر فیاض

امساک فقیران را با بخل مده نسبت
نخل ار چه غنی طبعست آمد بثمر فیاض

معیوب که میکوشد در عیب هنرمندان
چون خود همه عیبست نبود چه هنر فیاض

منعم که بود خوانش از نعمت الوانش
باید گهر کانش چون معدن زر فیاض

هرگز بجهان فیضی ظاهر نشد از ظلمت
نور است که میباشد چون شمس و قمر فیاض

«نورعلیشاه»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir