خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن عرفانی بیانگر خودشناسی و ارتباط با خداوند است. شاعر خود را آینه‌ای از صفات الهی، سلطان عالم و دارنده‌ی ملکوت می‌داند و فقر و بی‌نیازی را برتر از ظواهر دنیوی می‌شمارد. او برتری باطن بر ظاهر و وابستگی به خداوند را ستایش می‌کند و از قدرت عشق و سوز درونی سخن می‌گوید.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از اصطلاحات خاص ادبیات عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل این متن نیاز به آشنایی با مفاهیم فلسفی و عرفانی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل می‌شود.
شماره ۲۴۳ - منم آئینه وجه الهی
منم آئینه وجه الهی
شده مظهر صفاتش را کماهی ۱
منم سلطان کون بر مسند فقر
کمینه ملک من مه تا بماهی ۲
چو عریانی لباس فقر آمد
چرا در بر کنم دیبای شاهی ۳
تو شاه ظاهری من شاه باطن
تو مست جاه و من مست الهی ۴
ترا شوکت اگر چه از سپاهست
مرا شوکت بود در بی سپاهی ۵
ز سوز سینه مستان بپرهیز
که سوزاند جهانی را بآهی ۶
نهانی گنجها نور علی راست
بخواه از وی هر آن گنجی که خواهی ۷
شده مظهر صفاتش را کماهی ۱
منم سلطان کون بر مسند فقر
کمینه ملک من مه تا بماهی ۲
چو عریانی لباس فقر آمد
چرا در بر کنم دیبای شاهی ۳
تو شاه ظاهری من شاه باطن
تو مست جاه و من مست الهی ۴
ترا شوکت اگر چه از سپاهست
مرا شوکت بود در بی سپاهی ۵
ز سوز سینه مستان بپرهیز
که سوزاند جهانی را بآهی ۶
نهانی گنجها نور علی راست
بخواه از وی هر آن گنجی که خواهی ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۲ - نیست لایق منزلش در هر دلی
گوهر بعدی:شماره ۲۴۴ - صبح عید است و میدهد ساقی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
