شماره ۲۲۵ - روی بهر چه هر دم سوی گلشن

روی بهر چه هر دم سوی گلشن
بیا گلهای اشگم بین بدامن ۱

دلم کائینه نور تجلی است
مدام از عکس رویت هست روشن ۲

ز سروت کی کند دل قمری جان
که طوق بندگی دارد بگردن ۳

چه حد خورشید تابان را که آید
بطرف کعبه کویت ز روزن ۴

تو آنشاهی که جبریل امین را
در خلوت سرایت گشته مأمن ۵

نبودش آن تزین عرش اعظم
ز نعلینت نمیشد گر مزین ۶

بجز نور رخت در کعبه و دیر
نجوید دیده شیخ و برهمن ۷

تو جان عالمی عالم تن تو
کجا بیجان حیاتی هست بر تن ۸

فلک گر باردم از کین بسر تیغ
بود مهر توام در بر چو جوشن ۹

ز گفتارت که برهانیست قاطع
حدیث کاف و نون گشته مبرهن ۱۰

ز رخسارت که مرآت الهیست
شده نور علی ما را مبین ۱۱