خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از عشق و وحدت با معشوق الهی سخن می‌گوید. شاعر خود را غرق در دریای وحدت، همیشه در حال باده‌نوشی عشق و مهرورزی توصیف می‌کند. او وفا و مهر را تنها دانه‌های کشت شده در مزرعه جان خود می‌داند و خود را بر مسند فقر، تاجدار مانند نور علی(ع) می‌بیند.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌هایی مانند باده‌نوشی نیاز به درک بالاتری دارد که معمولاً از نوجوانی به بعد قابل درک است.
شماره ۲۱۱ - ما جلوه گه جمال یاریم
ما جلوه گه جمال یاریم
آئینه حسن آن نگاریم ۱
در مصطب عشق با دف و چنگ
از ساغر وصل باده خواریم ۲
جز باده کشی و مهر ورزی
کاری بجهان دگر نداریم ۳
گردیده غریق بحر وحدت
گاهی بمیان و گه کناریم ۴
با شاهد وصل گشته همدوش
گاهی بیمین و گه یساریم ۵
جز تخم وفاو دانه مهر
در مزرع جان و دل نکاریم ۶
چون نور علی بملک باقی
بر مسند فقر تاجداریم ۷
آئینه حسن آن نگاریم ۱
در مصطب عشق با دف و چنگ
از ساغر وصل باده خواریم ۲
جز باده کشی و مهر ورزی
کاری بجهان دگر نداریم ۳
گردیده غریق بحر وحدت
گاهی بمیان و گه کناریم ۴
با شاهد وصل گشته همدوش
گاهی بیمین و گه یساریم ۵
جز تخم وفاو دانه مهر
در مزرع جان و دل نکاریم ۶
چون نور علی بملک باقی
بر مسند فقر تاجداریم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۰ - ما ساقی مصطب صفائیم
گوهر بعدی:شماره ۲۱۲ - ما هزاران گلشن اوئیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
