این شعر عرفانی از مولانا بیانگر اهمیت توبه و اخلاص در رسیدن به حقیقت و معرفت است. شاعر از رهایی از فریب دنیا، نیاز به پاکی درون برای دیدن چهره فتح، و ارزش والای عشق و معرفت سخن می‌گوید. همچنین، اشاره‌ای به جایگاه زاهد و عامه در برابر خواص دارد و تأکید می‌کند که ارزش نقد وجود انسان با گذشت زمان کاهش نمی‌یابد. در پایان، شاعر از تجربه عرفانی خود در بزم فلک و نور علی(ع) سخن می‌گوید.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، برخی اصطلاحات و اشارات تاریخی/مذهبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۱۷۹ - نقد دل جز بتوبه اخلاص
کی شود از غش زمانه خلاص ۱
چهره فتح اگر مبین خواهی
پرده بگشای از رخ اخلاص ۲
تا بیابی در حقیقت را
شو بدریای معرفت غواص ۳
زاهد آن جامرو که باری نیست
عامیان را به بارگاه خواص ۴
نقد ما را عیار کم نشود
گر گذارند صد رهش بخلاص ۵
هر شبم تا سحر ببزم فلک
زهره خنیاگر است و مه رقاص ۶
دل چو روشن شدم ز نور علی
شد ببزم حضور خاص الخاص ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
