شماره ۱۷۳ - دل که عمریست در افتاده بچاه ذقنش

دل که عمریست در افتاده بچاه ذقنش
نیست در دست جز آن طره مشکین رسنش ۱

لاله دل همچو گل از شوق شکفتن گیرد
غنچه سان باز شود چون ز تبسم دهنش ۲

گلستان رخ آن شوخ که رشک ارمست
سنبلستان شود از طره عنبر شکنش ۳

مرغ جان را که سر کوی تو گلزار بود
کی بود بی گل روی تو هوای چمنش ۴

کشته تیغ غمت را که حیات ابدیست
نیست در بر بجز از جامه خونین کفنش ۵

هرکه چون نور علی واله قد و رخ تست
کی بخاطر رسد از جلوه سرو و سمنش ۶