خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عاشقانه و عرفانی، با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند ابرو، هلال، گیسو، و عنبر، به بیان احساسات عمیق عاشقانه و ارادت معنوی به حضرت علی (ع) می‌پردازد. شاعر از تشبیهات زیبا مانند طوطی شکرخا و قند برای توصیف معشوق استفاده می‌کند و در نهایت، بر اهمیت عفو الهی و نور علی (ع) تاکید می‌کند.

مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مذهبی نیاز به دانش پایه‌ای از مفاهیم اسلامی دارد.

مشاهده کامل

شماره ۱۳۲ - ابرویش از بام دل سرمیزند

ابرویش از بام دل سرمیزند
یا هلالی حلقه بر در میزند ۱

هر شبم دل در خم گیسوی او
تا سحر پهلو بعنبر میزند ۲

تشنه کامان زلال خویش را
آستین بر دیده تر میزند ۳

جان من طوطی شکر خای اوست
در لبش قند مکرر میزند ۴

کینه را در سینه کی ره میدهد
هرکه دم از مهر حیدر میزند ۵

کشتی ما را بغرقاب گناه
غیر عفو او که لنگر میزند ۶

آستین افشان گدای در گهش
پشت پا بر قصر قیصر میزند ۷

پای بست شهد دنیا چون مگس
از تاسف دست بر سر میزند ۸

هرکرا نور علی شد متکاء
تکیه بر خورشید انور میزند ۹
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳۱ - دل که از لعل لبش جام شرابی دارد
گوهر بعدی:شماره ۱۳۳ - ما را که جمال فتح از جبهه مبین باشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.