شماره ۱۲۳ - ای گرفتار بزلف تو پریشانی چند

ای گرفتار بزلف تو پریشانی چند
کشته تیغ غمت بیسر و سامانی چند ۱

تیره از زلف سیاهت شب عشاقانی
روشن از نور رخت شمع شبستانی چند ۲

چشم جادوگر تو فتنه ترسا و یهود
خال هندوت زده راه مسلمانی چند ۳

جذبه شوق رخت گر نبود راهنما
کی توانکرد دمی قطع بیابانی چند ۴

شرف کعبه وصلش تو چه دانی که ترا
نخلیده است بپا خار مغیلانی چند ۵

منم آن بلبل نالان که بکویت شب و روز
ریزم از خون مژه طرح گلستانی چند ۶

شمه خواست نگارد ز غمت نور علی
آتش افتاد ز کلکش بگلستانی چند ۷