خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از حافظ، به زیبایی حالات روحانی و عاشقانه‌ی شاعر را در مواجهه با معشوق و شراب بیریا توصیف می‌کند. در آن، شاعر از رهایی از ریا و کبر، رسیدن به وصال معشوق، و اتحاد با حق سخن می‌گوید.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و نمادینی مانند شراب و مستی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۱۱۷ - سحر ساقی در میخانه وا کرد
سحر ساقی در میخانه وا کرد
ز جامی کام میخواران روا کرد ۱
ز لب مینای می را مهر برداشت
لبالب ساغری در کام ما کرد ۲
شراب بیریا چندان به پیمود
که جانرا مطلق از قید ریا کرد ۳
دلم کز منزل کبر و ریا خاست
نشیمن در حریم کبریا کرد ۴
درآمد از درآن ماه دل افروز
ز مهرش خلوت دل با صفا کرد ۵
بدل دردی که میبودم ز هجران
ز داروخانه وصلش دوا کرد ۶
مرا نور علی چون تافت در دل
ز خود بیگانه با حق آشنا کرد ۷
ز جامی کام میخواران روا کرد ۱
ز لب مینای می را مهر برداشت
لبالب ساغری در کام ما کرد ۲
شراب بیریا چندان به پیمود
که جانرا مطلق از قید ریا کرد ۳
دلم کز منزل کبر و ریا خاست
نشیمن در حریم کبریا کرد ۴
درآمد از درآن ماه دل افروز
ز مهرش خلوت دل با صفا کرد ۵
بدل دردی که میبودم ز هجران
ز داروخانه وصلش دوا کرد ۶
مرا نور علی چون تافت در دل
ز خود بیگانه با حق آشنا کرد ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۶ - تا می صاف بمیخانه صفا خواهد بود
گوهر بعدی:شماره ۱۱۸ - دوشم بخواب ساغر دولت بدست بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
