خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از حافظ، بیانگر تجربه‌های روحانی و عرفانی شاعر است. در آن، از رهایی از غم هجران، حیات بخشیدن به واسطه وصال، وصف خط و خال، بخشش برات عشق، وحدت در می، وصف نشأه ذات، سلطنت معنوی، و صبر و ثبات در راه عشق سخن می‌گوید. شاعر با زبانی نمادین و عرفانی، از تجربه‌های معنوی خود می‌گوید و به شکرانه این نعمت‌ها، خدا را سپاس می‌گوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و نمادین است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مفاهیم استفاده‌شده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۹۷ - دوش از غمکده هجر نجاتم دادند
دوش از غمکده هجر نجاتم دادند
مرده بودم بوصال تو حیاتم دادند ۱
از خطت بر ورق او رقم حسن زدند
بر در میکده عشق براتم دادند ۲
می توحید بجام از خم عدلم کردند
نشأه ذات ز صهبای صفاتم دادند ۳
حاجت خویش بر برهمنان کرم عرض
منصب سلطنت لات و مناتم دادند ۴
رفتم از نشأه زهاد بخوردم قدحی
شربت مرگ ز جام سکراتم دادند ۵
خانه نیستی آباد که از دولت آن
نقد گنجینه هستی بزکواتم دادند ۶
شکر لله که چون نور علی در ره عشق
ببلایا و محن صبر و ثباتم دادند ۷
مرده بودم بوصال تو حیاتم دادند ۱
از خطت بر ورق او رقم حسن زدند
بر در میکده عشق براتم دادند ۲
می توحید بجام از خم عدلم کردند
نشأه ذات ز صهبای صفاتم دادند ۳
حاجت خویش بر برهمنان کرم عرض
منصب سلطنت لات و مناتم دادند ۴
رفتم از نشأه زهاد بخوردم قدحی
شربت مرگ ز جام سکراتم دادند ۵
خانه نیستی آباد که از دولت آن
نقد گنجینه هستی بزکواتم دادند ۶
شکر لله که چون نور علی در ره عشق
ببلایا و محن صبر و ثباتم دادند ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۶ - مرو مرو ببرش این چنین دلا گستاخ
گوهر بعدی:شماره ۹۸ - دوش در مصطب جان باده ذاتم دادند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
