خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این شعر عرفانی به ستایش صفات و ذات الهی می‌پردازد و از لطف و رحمت خداوند سخن می‌گوید. شاعر با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند آئینه، لنگر، قلم و دوات، طوطی، و آب حیات، احساسات عمیق خود را نسبت به جمال الهی بیان می‌کند. همچنین، شعر به نور علی(ع) و جلوه‌های الهی اشاره دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک برخی از اشارات مذهبی و فلسفی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۸۴ - ای صفاتت شده آئینه ذات
ای صفاتت شده آئینه ذات
کرده ذات تو تجلی بصفات ۱
نوح را لطف تو شد لنگر فلک
تا ز طوفان بلا یافت نجات ۲
خواستم نقش جمالت بکشم
مژه ام شد قلم و دیده دوات ۳
منم آن طوطی شکر شکنی
که خورم از لب قند تو نبات ۴
دل که لب تشنه جام خضر است
کشد از لعل لبت آب حیات ۵
بی گل روی توام بلبل جان
نبود یک نفسش صبر و ثبات ۶
شد عیان چون بجهان نور علی
جلوه ذات بر آمد بصفات ۷
کرده ذات تو تجلی بصفات ۱
نوح را لطف تو شد لنگر فلک
تا ز طوفان بلا یافت نجات ۲
خواستم نقش جمالت بکشم
مژه ام شد قلم و دیده دوات ۳
منم آن طوطی شکر شکنی
که خورم از لب قند تو نبات ۴
دل که لب تشنه جام خضر است
کشد از لعل لبت آب حیات ۵
بی گل روی توام بلبل جان
نبود یک نفسش صبر و ثبات ۶
شد عیان چون بجهان نور علی
جلوه ذات بر آمد بصفات ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۸۳ - ای لبت سرچشمه آب حیات
گوهر بعدی:شماره ۸۵ - گر نیازی بهر یار دلربا میبایدت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
