این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر عشق و دلدادگی شاعر به معشوق و وصال با اوست. شاعر از خرابات مغان، صحبت پیر و جوان، و جام شراب سخن می‌گوید و عشق خود را به معشوقی که مانند شاه آفاق است، بیان می‌کند. او از دام زلف معشوق، تلخی زهر در مقابل شیرینی دهان معشوق، و نگاه سیاه چشمان معشوق که مانند آهوی مست است، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر نور علی را جلوه‌گر می‌داند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند شراب و خرابات ممکن است نیاز به توضیح و تفسیر داشته باشد.
شماره ۲۵ - در خرابات مغان تا که مقامست مرا
صحبت پیر و جوان شیشه و جامست مرا ۱
بغلامی تو تا بسته ام ای شاه کمر
شاه آفاق کمربسته غلامست مرا ۲
مرغ دل کی بشود صید بدام دگری
هر خم زلف تو صد حلقه دامست مرا ۳
بی گل روی تو ای رشک پری از کف حور
گر همه خمر بهشت است حرامست مرا ۴
تلخی کاسه زهر از کف شیرین دهنان
خوشتر از شهد و شکر بر لب و کامست مرا ۵
نگه چشم سیاه تو بصحرای دلم
گر همه آهوی وحشی شده را مست مرا ۶
تا کند جلوه مه و مهر ز هر بام و دری
جلوه گر نور علی از درو بام است مرا ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
