خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از عشق و شیفتگی به معشوق و تأثیرات عمیق عشق و شراب بر شاعر سخن می‌گوید. شاعر از ساقی مهوش و باده‌ای بی‌غش یاد می‌کند که دل شیفتگان را مشوش می‌سازد. همچنین، اشاره‌ای به تأثیر آتش عشق بر سوختن خرقه‌ی زهد و ریا دارد. در پایان، از مطرب می‌خواهد غزلی در ستایش علی(ع) بخواند تا دل‌ها را شاد کند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره‌هایی به شراب و مستی دارد که نیاز به درک مناسب از استعاره‌های ادبی دارد.
شماره ۳ - دوش آمد به بر آن ساقی مهوش ما را
دوش آمد به بر آن ساقی مهوش ما را
ساغری داد از آن باده ی بی غش ما را ۱
گر مشوش نه دل شیفتگان خواست چرا
زلف آشفته ی او کرد مشوش ما را ۲
آتشی داد کز آن باده بدن شعله کشید
خرقه ی زهد و ریا سوخت در آتش ما را ۳
خانه پر نقش و نگار ار نبود باکی نیست
سینه از نقش و نگار است منقش ما را ۴
مطرب از نور علی خوش غزل نغز بخوان
که زگفتار خوشش دل شده سرخوش ما را ۵
ساغری داد از آن باده ی بی غش ما را ۱
گر مشوش نه دل شیفتگان خواست چرا
زلف آشفته ی او کرد مشوش ما را ۲
آتشی داد کز آن باده بدن شعله کشید
خرقه ی زهد و ریا سوخت در آتش ما را ۳
خانه پر نقش و نگار ار نبود باکی نیست
سینه از نقش و نگار است منقش ما را ۴
مطرب از نور علی خوش غزل نغز بخوان
که زگفتار خوشش دل شده سرخوش ما را ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲ - ای چراغ ماه تابان هر شب از کوی شما
گوهر بعدی:شماره ۴ - نه تنها خال هندویش رباید کفر و دین ما را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
