خلاصه و رده‌بندی سنی 15+

این شعر به ستایش زیبایی‌های طبیعی و الهی می‌پردازد و بر کمال صنعت خداوند تأکید دارد. شاعر از نقصان عقل انسان در درک کامل صنع الهی سخن می‌گوید و بر پاکبازی و فداکاری در راه عشق تأکید می‌کند. همچنین، به ناتوانی انسان در ایجاد چیزی بهتر از آفرینش خدا اشاره می‌شود و بر لزوم پرهیز از خودبینی و غرور تأکید دارد.

مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و اشارات عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.

مشاهده کامل

ای تذرو خوش خرام ای طوطی شکرشکن
طاوس باغ بهشتی آهوی دشت ختن

با لب لعل و در دندان تو بس کاسد است
هر چه لعل اندر بدخشان هر چه در اندر عدن

طفل هنگام سخن نام تو آرد بر زبان
پیر در نزع روان اسم تو دارد در دهن

صنعت حق را نباید کم نمودن یا فزون
صورتی کی می توانی بهتر از وی ساختن

ناقص العقل است هر کس کرد ناقص صنع حق
از نواقص خویش را باید مبرا ساختن

نقش نقاش طبیعت را تصرف باطل است
صنع صانع را نباید پشت سر انداختن

پاکبازی رسم عشاق است و باید از نخست
در قمار عشق دین ومال و جان را باختن

در مقام هست مطلق نیست باید بود از آنک
نیست را نتوان ز روی عمد هست انگاشتن

«حاجبا» بودی مدرس مدرس ادریس را
بی‌سواد محض نتوان خویش را پنداشتن

«حاجب شیرازی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir