شماره ۱۲۰ - مطبوع اگر که مال بود جان اگر عزیز

مطبوع اگر که مال بود جان اگر عزیز
این هر دو را به پای یکی مرد فرد ریز ۱

در صد هزار مصر عزیزی، از آن تو راست
یوسف به دل غلام و زلیخا به جان کنیز ۲

دنیا عجوزه ایست نیرزد نگاه را
آرد عروس کاوس و پرویز اگر جهیز ۳

از جعد مشگبار تو خیزد مگر نسیم
که هر سحر عبیر فشانست و مشگ بیز ۴

با ترک چشم مست تو، ابرو، بناز گفت
کندی مکن که تکیه گه تست تیغ تیز ۵

برچیده مرغ همت ما دانه ها درشت
چون شد درشت دانه هم از ماست خورد و ریز ۶

بر اعتدال قد تو از سرکشی سزد
تا، سرو، را بنشانی بپای خیز ۷

از نور صبح، ظلمت شب رفع شد، ندیم
برخیز و می بریز که برخواست رستخیز ۸

کاسد متاع حسن به عهد تو شد چنانک
صد یوسف و بشیر نیرزد به یک عزیز ۹

«حاجب » به عین فقر مریز آبروی خویش
بر پای هر مخنث بی آبروی هیز ۱۰