این شعر در مدح و ستایش شخصیتی مقدس و نیکوکار سروده شده است. شاعر با به‌کارگیری تصاویر زیبا و استعاره‌های معنوی، از مهر، دادگری، جمال و نیک‌سیرتی این شخصیت سخن می‌گوید و او را به‌عنوان موجودی بی‌همتا و مایه‌ی امید و مراد می‌ستاید. همچنین، شاعر از دشمنان و بدخواهان (گرگ اجل) نیز یاد می‌کند و آرزو می‌کند که این شخصیت از گزند آن‌ها در امان بماند.
این شعر به دلیل استفاده از مفاهیم عرفانی و استعاره‌های پیچیده، برای درک و لذت بردن از آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از واژه‌ها و ترکیبات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا دشوار باشد.
شماره ۱۰۴ - ای آیت مهر، وی معنی داد
ایزد ز کرم داد همه داد ۱
از، زلف و رخت پیدا و عیان
هم صبح امید هم شام مراد ۲
ای عمر ابد با عمر تو کم
چون صبح ازل در عهد تو داد ۳
گرگ اجل است صیاد امل
در گله تو این گرگ مباد ۴
عزم تو نهاد بنیاد جمال
ای پاک سرشت وی نیک نهاد ۵
ای مادر دهر بعد از تو عقیم
کز مادر دهر کس چون تو نزاد ۶
«حاجب » به جهان کس غیر تو نیست
آسوده و خوش دانا دل و راد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
