قصیده ۱۱۹ - ای بستهٔ خود کرده دل خلق به ناموس

ای بستهٔ خود کرده دل خلق به ناموس
ز اندیشه تو را رفته به هر جانب جاسوس ۱

اثبات یقین تو به معقول چه سود است،
چون نیست یقین نفی گمان تو به محسوس؟ ۲

تا چند سخن گوئی از حق و حقیقت؟
آب حیوان جوئی در چشمهٔ مطموس! ۳

گر رای تو کفر است مکن پیدا ایمان
ور جای تو دیر است مزن پنهان ناقوس ۴

ای آنکه همه زرقی در فعل چو روباه،
وی آنکه همه رنگی در وصف چو طاووس ۵

تا کی روی آخر ز پی حج به زیارت
از طوس سوی مکه، وز مکه سوی طوس؟ ۶

چون نیست ز کان علت مقصود، پس ای دوست
چه مکه و چه کعبه و چه طوس و چه طرطوس ۷