شماره ۶۲ - چند بباید زدن از داد، داد

چند بباید زدن از داد، داد
دادرس آمد که دهد داد، داد ۱

دکمه علمی که طبیعت گشود
بر همه شاگرد و تو شد اوستاد ۲

کس نشناسد دل آزاده را
تا نبود با دل آزاد و راد ۳

عشق تو شد باعث رسوائیم
زانکه مرا طشت ز بام اوفتاد ۴

تا که شد آئینه تو آفتاب
بر، مه و انجم همه منت نهاد ۵

هفت ابت شبه و همالی ندید
چار، امت مثل و نظیری نزاد ۶

تا بسر خاک نهادی قدیم
گفت فلک بر بزمین خیر باد ۷

نیست سری کز تو نشد سر فراز
نیست دلی کز تو نشد پاک شاد ۸

فخر فقیران به تو و فقر تست
فقر کیان بود گر، از کیقباد ۹

مهره در این نرد ز ششدر بجست
بس به غلط داد حریفم گشاد ۱۰

ملک سلیمان ز چه بر باد رفت
باد برد هرچه بیاورد باد ۱۱

صلح بنائیست که معمار چرخ
ریخت ورا رنگ و بنائی نهاد ۱۲

گشت چو نظم تو منظم جهان
رفت ز قانون تو قانون ز، یاد ۱۳

پور، به «حاجب » به جم و کی رسد
زاده در، یافت گهر در کناد ۱۴