شمارهٔ ۱۶ - بخت خفته

چها که می کشم از دست بخت خفتهٔ خویش
که هر چه می کنم از خواب بر نمی خیزد ۱

به آتش افکنمش ور به آبش اندازم
ورش بباد دهم خاک بر سرم بیزد ۲

چه طالعی ست که دیرینه دوستان مرا
به دشمنی من از هر طرف برانگیزد ۳

به هر رفیق، که از مهر می شوم نزدیک
ز من چو آهوی صیاد دیده بگریزد ۴

اگر میانجی روزی شوم میان دو خصم
یکی نهد دگری را و در من آویزد ۵

اگر ز صنعت خود پیش کس کنم سخنی
ترش نشیند و با من به خشم بستیزد ۶

کتاب شعر مرا کس به نیم جو نخرد
به جای شعر، گر از خامه ام گهر ریزد ۷

به حیرتم از این بخت واژگون که چرا؟
مرا سرشک، به خون جگر بیآمیزد ۸

مگر که حضرت روح القدس کند مددی
که بخت خفتهٔ ترکی ز خواب برخیزد ۹