شمارهٔ ۸۹ - وادی عشق

داغت ای تشنه جگر! بر جگری نیست که نیست
سر سودای تو در هیچ سری نیست که نیست ۱

پای مردانه نهادی به ره وادی عشق
گر چه دیدی که در آن ره خطری نیست که نیست ۲

تشنه لب، جان به سپردی به لب آب روان
در غمت اشک روان، از بصری نیست که نیست ۳

با لب خشک، سرت شمرجدا کرد ز تن
زین مصیبت به جهان، چشم تری نیست که نیست ۴

خاک عالم به سرم کز دم شمشیر و سنان
بر تنت ای شه خوبان، اثری نیست که نیست ۵

از جوانان تو در معرکهٔ کرب وبلا
برسر نیزهٔ بیداد، سری نیست که نیست ۶

زان شراری که از او خیمه و خرگاه تو سوخت
بر دل خلق دو عالم، شرری نیست که نیست ۷

سر پر نور تو بر نی، ولی از گوشهٔ چشم
به یتیمان خود اکنون نظری نیست که نیست ۸

شرم از فاطمه دارم که برم نام تنور
ورنه درخانه خولی، خبری نیست که نیست ۹

از سرکوی تو زینب نتواند رفتن
ورنه در خاطر زارش، سفری نیست که نیست ۱۰

نازنین طفل یتیم تو رقیه در شام
ناله وا ابتایش سحری نیست که نیست ۱۱

« ترکی» از کوی تو شاها! شده محروم ولی
زایر کعبه کویت دگری نیست که نیست ۱۲