شمارهٔ ۵۰ - آتش داغ

« ای که با مهر تو آب و گلم آمیخته شد!
شور از آتش داغت به دلم ریخته شد » ۱

ای شهیدی که شدی کشته لب آب روان
تشنه لب خون ز گلویت به زمین ریخته شد ۲

خاک شد تربت و مسجود خلایق گردید
تا که با خاک زمین، خون تو آمیخته شد ۳

درصف ماریه، پهلو چو نهادی بر خاک
به سرما ز غمت خاک آلم، بیخته شد ۴

لشگر کوفه و شام، از پی فرمان یزید
در پی کشتنت از جای برانگیخته شد ۵

رشتهٔ عمر جوانان کمان ابرویت
از ستمکاری اعدای تو بگسیخته شد ۶

ای غریبی که به کوفه، سر دور از بدنت
گه به دروازه گهی بر شجر آویخته شد ۷

آه زینب سوی افلاک برآفروخت علم
خنجر شمر، چو بر قتل تو آهیخته شد ۸