شمارهٔ ۱۳۴ - دلبر پریوش

رویی چگونه رویی، چون ماه آسمانی
قدی چگونه قدی، چون سرو بوستانی ۱

بر ماه آسمان نیست هرگز چنین لطافت
بر سرو بوستان نیست این ناز و دل ستانی ۲

بستان چو سرو قدت هرگز به خود ندیده
چون ماه آسمان نیست در آسمان نشانی ۳

گیسوی تابدارت هر حلقه اش کمندی
مژگان دل نشینت هر یک سر سنانی ۴

بوسیدن رکابت مشکل بود رهی را
از بس گران رکابی، از بس سبک عنانی ۵

دانم که با من از چیست بی مهری تو جانا!
من پیر سال خورده تو دلبر جوانی ۶

لیکن مرانم از در هر چند ناتوانم
زیرا که چون سگانم قانع به استخوانی ۷

گر خود پری نه ای تو ای دلبر پریوش
دایم چرا پری وار، از چشم من نهانی؟ ۸

صبح امید «ترکی» چون شام شد ز هجرت
این پیر ناتوان را دریاب تا توانی ۹