شمارهٔ ۹۱ - کشتی امید

بیا ای ساقی شیرین شمایل!
به جامی می، غمم بزدای از دل ۱

بده جامی از آن راح رحیقم
که از خاطر کند اندوه زایل ۲

مرا باشد تنی لاغرتر از مو
چه سازد باغمی چون کوه بازل ۳

ز بس بار غمم بر دل نشسته
بجنبد ناقه ام در زیر محمل ۴

غم یارم چنان از پا فکنده است
که نتوانم برون آمد ز منزل ۵

به صد حسرت سفر کرد از برم یار
تحمل از فراقش هست مشکل ۶

به امیدی که آید از سفر باز
دو گوشم هست بر صوت جلاجل ۷

دریغا کشتی امید «ترکی»
به گرداب غمش بنشست در گل ۸