شمارهٔ ۳۱ - سرو صنوبر

باز این تویی بتا! که خطت مشک و عنبر است
رخساره ات بهشت و لبت حوض کوثر است ۱

باز این منم که دیده ام از خون دل تر است
جسم چو تار زلف تو باریک و لاغر است ۲

باز این تویی که قد بلندت به راستی
در باغ حسن، غیرت سرو صنوبر است ۳

باز این منم که از غم زلف سیاه تو
بر دیده روز روشنم از شب، سیه تر است ۴

باز این تویی که مژهٔ خون ریز چشم تو
صد جعبه ناوک است و صد قبضه خنجر است ۵

باز این منم که از غم روی چو ماه تو
شب تا به صبح، دیدهٔ من پر ز اختر است ۶

باز این تویی که هر که تو را دید بی نقاب
گفت این جمال نیست که خورشید خاور است ۷

باز این منم که هر که مرا دید فاش گفت
کاین «ترکی» بلاکش از ذره کمتر است ۸