شمارهٔ ۱۱ - آهسته رو

در راه عاشقی ست مرا استوار پا
از جان نهاده ام به چنین رهگذار، پا ۱

ای پادشاه حسن که خوبان ز جان نهند
بر آستانه ات ز پی افتخار، پا ۲

بر خاک آستان تو پایم کجا رسد
باشد اگر به پیکر من صد هزار، پا ۳

دستم در آستین شده از خون دل نگار
تا دیده ام ز رنگ حنایت، نگار، پا ۴

خیزم به پای بوسی ات از حجره ی مزار
روزی اگر نهی تو مرا بر مزار، پا ۵

خاری به پای توست ز مژگان چشم من
آهسته رو که تا منهی روی خار، پا ۶

با پای خود شکار، درآید تو را به بند
بگذار ار به دشت، به عزم شکار، پا ۷

در راه انتظار تو شد خسته پای من
از بس فشرده ام به ره انتظار، پا ۸

حیف است پای خویش گذاری تو بر زمین
جانا! بیا به دیدهٔ «ترکی» گذار، پا ۹