شمارهٔ ۵ - آب بقا

ای همایون پی و فرخ رخ و فرخنده لقا!
ای خطت چون ظلمات و دهنت آب بقا! ۱

سرو اگر دم زند از راست قدی پیش قدت
چون قدت را نگرد می شود از شرم دو تا ۲

این نه خود رای صواب است خطاییست بزرگ
که دهم نسبت زلفین تو با مشک خطا ۳

ترک چشمت به کفش خنجر مژگان از چیست
با من بی سر و پا بر سر جنگ است چرا؟ ۴

به دعا خواسته ام تا که مرا یار شوی
از پی وصل تو تجدید کنم باز دعا ۵

نه مرا طاقت این تا که ببوسم دهنت
نه تو را عادت آن تا که کنی بوسه عطا ۶

دوستی کردن «ترکی» به تو کاری عجب است
حاصلی نیست در این کار به جز رنج و عنا ۷