بخش ۷۶ - ای عزیزان می ندانم تا چه آمد بر سرم

ای عزیزان می ندانم تا چه آمد بر سرم
کز فراق دوستان پیوسته با چشم ترم ۱
در جواب او ۲

نان و حلوا می رسد از سفره صاحب کرم
دولت او کم مبادا تا قیامت از سرم ۳

شاه بریان را نگر با دختر بکر برنج
عزم حمام است و دارد عیش با آن محترم ۴

رشته را گفتم چرا گشتی چو من زار و ضعیف
در تمنای عسل گفتا ضعیف و لاغرم ۵

تا به بریان راحت جانهای مشتاقان بود
آزمایش کن بر او گر تو نداری باورم ۶

آن تنکهائی که بر خوان بود خادم پاره ساخت
نیست این پیراهن ناموس، گفتا می درم ۷

سلق اندر پیش بریان به عجز اقرار کرد
گفت اگر دعوی کنم پیشت سزای خنجرم ۸

کرد آهنگ برنج زرد صوفی گفت او
رحم فرما بر پریشانی و روی چون زرم ۹