بخش ۶۹ - مرا ز حال مگس آرزو کند ای واخ

مرا ز حال مگس آرزو کند ای واخ
که می پرد به سوی لعل آن لبان گستاخ ۱
در جواب او ۲

تروش وا که به شیرین رخی پزد طباخ
به شورباش کند میل خاطر من آخ ۳

چه خوش بود به لب آب و سایه های درخت
نشسته باشی و امروت می فشاند شاخ ۴

ز تیر آه دل من در اشتیاق برنج
به نیمشب جگر مطبخی شود سوراخ ۵

چنان ربوده دل از مردمان کباب جگر
که بر دو دیده بمالند مقدم سلاخ ۶

چو غیر لوت زدن حرفه ای نمی داند
به خوان اطعمه صوفی از آن بود گستاخ ۷