بخش ۴۷ - چند گاهی است که دل می کشدم سوی برنج

چند گاهی است که دل می کشدم سوی برنج
لله الحمد که دیدم به جهان روی برنج ۱

حبشی گشته دعاگوی مزعفر شب و روز
آن سیه چرده بلی هست چو هندوی برنج ۲

می زند بر من سودازده روغن چشمک
چون به بازار نگاهی بکنم سوی برنج ۳

بر سر سفره بدم همنفس آش حلیم
که پدیدار شد از دور هیاهوی برنج ۴

گر دهد دست من بی سر و پا را این دم
دو جهان را بکنم وقف به یک موی برنج ۵

حاجت پیک اجل نیست که اندر مطبخ
جان دهد صوفی سودا زده از بوی برنج ۶