بخش ۴۳ - عیب رندان مکن این زاهد پاکیزه سرشت

عیب رندان مکن این زاهد پاکیزه سرشت
که گناه دگری بر تو نخواهند نوشت ۱
در جواب او ۲

مطبخی باز مگر طینت ماهیچه سرشت
که شد از نکهت قیمه همه عالم چو بهشت ۳

می رسد سرکه به بغرا و به کاچی دوشاب
«هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت» ۴

گرده میده مکن جمع تو با نان شعیر
زان که حیف است زخوبی که بود همدم زشت ۵

خشت حلوای شکر از دل من می نرود
چون بچینند به روی من سودا زده خشت ۶

گفت خوش کوزه دوشاب به شیرین کاری
دست دوشاب بزک بر سر من تا چه نوشت ۷

نه من اندر پی نانم به جهان سرگردان
«پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت» ۸

صوفی از میکده گر فهم کند بوی کباب
از در کعبه رود دست فشان سوی کنشت ۹