خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی دربارهٔ رهایی از نفس و هوای دنیوی و زنده شدن به حق (خدا) سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که با مرگ از نفس و شهوات، انسان به حیات حقیقی می‌رسد و خداوند تأثیر و تصرف خود را در وجودش نمایان می‌سازد. همچنین اشاره می‌کند که خداوند قادر است با نور عقل، انسان را زنده و پایدار کند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن برای درک و فهم نیاز به سطحی از بلوغ فکری و شناختی دارد که معمولاً از سنین نوجوانی به بعد حاصل می‌شود.
بخش ۲۶۷ - عبدالممیت
بود عبدالممیت آن کز ولایش
بمیراند حق از نفس و هوایش ۱
چو مرد از نفس بر حق زنده گردد
باوصاف نکو پاینده گردد ۲
ز شهوت و ز غضب چون مرد بازش
نماید زنده حق غیر از مجازش ۳
بدینسان بر نفوسش بی‌توقف
دهد حق باز تأثیر و تصرف ۴
که باشد بر اماته خلق قادر
ز نفس و حال و اخلاق مغایر ۵
تواند پس بحقشان زنده سازد
بنور عقلشان پاینده سازد ۶
چه باشد تا که قدر همت آن
که گیرد زین مؤثر روح و ریحان ۷
بمیراند حق از نفس و هوایش ۱
چو مرد از نفس بر حق زنده گردد
باوصاف نکو پاینده گردد ۲
ز شهوت و ز غضب چون مرد بازش
نماید زنده حق غیر از مجازش ۳
بدینسان بر نفوسش بی‌توقف
دهد حق باز تأثیر و تصرف ۴
که باشد بر اماته خلق قادر
ز نفس و حال و اخلاق مغایر ۵
تواند پس بحقشان زنده سازد
بنور عقلشان پاینده سازد ۶
چه باشد تا که قدر همت آن
که گیرد زین مؤثر روح و ریحان ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بخش ۲۶۶ - عبدالمحیی
گوهر بعدی:بخش ۲۶۸ - عبدالحی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
