خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن دربارهٔ اهمیت خلوت معنوی با خداوند و دوری از تعلقات دنیوی است. شاعر توضیح می‌دهد که خلوت واقعی، آن است که انسان در عین تنعم، تنها با خداوند سخن بگوید و از غیر او چشم بپوشد. این نوع خلوت، نشانهٔ اهل معرفت است و عارفان از آن به حقیقت می‌رسند. در مقابل، خلوت ظاهری بدون حضور قلب، تنها نشانهٔ نخوت و دنیادوستی است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد.
بخش ۹۱ - الخلوه
بود خلوت ترا با حق تکلم
بسر خویش در عین تنعم ۱
باو گفتن حدیث و زو شنیدن
جز او در جهر و سر خود ندیدن ۲
در اینحال انجمن هم خلوت تست
جز اینخلوت دلیل نخوت تست ۳
نه آنخلوت بود کز خلق خاطر
بود پر، لیک خالی خانه و در ۴
چنین خلوت نشان اهل قال است
که در تدبیر اخذ ملک و مال است ۵
مراد عارف این باشد ز خلوت
که یابد خلوت صوری حقیقت ۶
در آن خلوت که با حق کرد حاصل
نگردد غیر آنجا هیچ داخل ۷
و را خلوت مقامی گشت و حالی
در آنجا نیست غیریرا مجالی ۸
بسر خویش در عین تنعم ۱
باو گفتن حدیث و زو شنیدن
جز او در جهر و سر خود ندیدن ۲
در اینحال انجمن هم خلوت تست
جز اینخلوت دلیل نخوت تست ۳
نه آنخلوت بود کز خلق خاطر
بود پر، لیک خالی خانه و در ۴
چنین خلوت نشان اهل قال است
که در تدبیر اخذ ملک و مال است ۵
مراد عارف این باشد ز خلوت
که یابد خلوت صوری حقیقت ۶
در آن خلوت که با حق کرد حاصل
نگردد غیر آنجا هیچ داخل ۷
و را خلوت مقامی گشت و حالی
در آنجا نیست غیریرا مجالی ۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بخش ۹۰ - الخله
گوهر بعدی:بخش ۹۲ - خلع‌العادت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
